IMG_7325.jpeg
IMG_7344.jpeg
IMG_7364.jpeg

'Met Rutte en Donner op de fiets en met politici die vrijuit over het plein wandelen tussen journalisten, dagjesmensen en protesteerders. Die vorm van vrijheid en vertrouwen is iets om te koesteren.’ 

IMG_7347.jpeg

‘Kijk daar, achter dat raampje, verbleef raadpensionaris Johan van Oldenbarnevelt vlak voordat hij voor de ingang van de Ridderzaal in 1619 werd onthoofd.

IMG_7354.jpeg
IMG_7370.jpeg

'Stadhouder Willem V had op deze plek zijn schilderijencollectie, waaronder heel veel schilderijen die we nu kennen van de collectie van het Mauritshuis, met beroemde werken van Van Dyck, Holbein, Potter, Rembrandt en Rubens.' 

IMG_7382.jpeg

'Alles ging mis in het Rampjaar 1672, zowel economisch als politiek. We werden dat jaar tegelijkertijd aangevallen door de Duitsers, Fransen en Engelsen. De meute gaf de schuld aan de gebroeders De Witt.'

IMG_7385.jpeg
IMG_7388.jpeg
IMG_7321.jpeg

'Volgend jaar bestaat het museum dus tweehonderd jaar. Daar zijn we nu druk mee bezig.’

IMG_7359.jpeg
d3ad87_a6817b4c536248bd9f6d7ed54169d1b7_

Wandelen met Martine Gosselink, directeur van het Mauritshuis

 

‘Op het Binnenhof komt alles en iedereen samen’

 

‘Ik wil uitleggen waarom Johan Maurits deze plek heeft uitgekozen om zijn Mauritshuis te bouwen’, vertelt de directeur van het museum als ze vanaf het Mauritshuis langs het Torentje van Rutte, door de Mauritspoort, naar de ingang van Algemene Zaken wandelt waar buiten voor de ingang toevallig net een persconferentie plaatsvindt van minister Hugo de Jonge.

 

TEKST & FOTO'S VAN Koos de Wilt voor COLLECT

 

‘Kijk, daar staat mijn vriend’, grapt de museumdirecteur. ‘Hij heeft zulke domme uitspraken gedaan over musea die niet zouden behoren bij de essentiële beroepen. Bordelen zouden daar wel bij horen.’ De kunsthistorica laat de groep journalisten en belangstellenden achter zich en begint te vertellen dat hier achter de Ridderzaal de oudste vertrekken van het Binnenhof waren met funderingen die teruggaan naar de dertiende eeuw. ‘Eeuwen geleden woonden hier graven en gravinnen. De Ridderzaal zelf stamt ook uit die tijd. Hier gebeurt altijd wat. Mensen die op pannendeksels slaan om de premier te storen en de politieke besluitvorming. Hier was al heel vroeg het bestuurlijke en juridische centrum van de Nederlanden, toen nog onder het Duitse Rijk van Karel V. In 1555 nam zijn zoon Filips II het hier als Spaanse koning over, zoals in ons volkslied wordt bezongen. Het leuke is dat Filips gedurende zijn tour door Nederland hier heeft gewandeld met Willem van Oranje, in die tijd nog de vazal van Filips vader Karel V. Op de plek waar het Mauritshuis nu staat hebben Willem en Filips in de grafelijke tuinen de lunch genuttigd. Hier kwam alles en iedereen die ertoe deed samen. Nog steeds.’

 

‘De schilderijengalerij van stadhouder kan worden gezien als het eerste museum van Nederland.’

Mark Rutte

Martine Gosselink is van studie kunsthistoricus, studeerde daarnaast indologie en koloniale geschiedenis van India en Indonesië. Voor ze vorig jaar directeur werd van het Mauritshuis was ze elf jaar lang hoofd geschiedenis van het Rijksmuseum. Ze houdt van geschiedenis en kunst en citeert graag de Britse historicus Simon Schama die zich ook veel met kunst bezighoudt: ‘Kunst zonder context maakt blind, tekst zonder verbeelding maakt doof.’ De museumdirecteur wandelt vanachter de Ridderzaal via de rechterkant richting de binnenplaats van het Binnenhof. ‘Kijk daar, achter dat raampje, verbleef raadpensionaris Johan van Oldenbarnevelt vlak voordat hij voor de ingang van de Ridderzaal in 1619 werd onthoofd, op een houten schavot met zand om het bloed op te vangen. En daar, aan de andere kant, in de Mauritstoren, zou Maurits hebben toegekeken.’ Gosselink wijst naar de andere kant, naar de wandelgangen van de Eerste Kamer. ‘Daar heb ik eens samen met Mark Rutte door het raam gekeken, met in onze hand de gravure die werd gemaakt van de onthoofding. Dat voelde heel raar dat ik daar met de premier stond. Rutte staat in directe lijn met Van Oldenbarnevelt en is een enorme fan van de raadpensionaris. Ik bewonder Van Oldenbarnevelt ook, met name om zijn standvastigheid. Die standvastigheid was ook een eigenschap van Johan en Cornelis de Witt, die trouwens eveneens behoren tot de favorieten van Rutte. Dat je zo gruwelijk wordt verhoord en toch vasthoudt aan waar je voor staat. De beul van De Witt heeft in een brief aan De Witts vrouw om vergiffenis gevraagd en geschreven dat de marteling is een vergissing is geweest.’

 

Gosselink loopt naar een plaket met daarop de tekst dat hier de grafzerken liggen van de graven van Holland en het onthoofde lijk van de raadpensionaris. Gosselink: ‘Zijn zoon is als criticus van de Oranjes daarna ook onthoofd en bij zijn vader in de Hofkapel begraven. Er moeten dus twee lichamen liggen met twee losse hoofden. De kans is groot dat die bij de restauratiewerkzaamheden deze restanten gevonden gaan worden. En ook de grafelijke graven. Bij eerdere restauraties is de vlecht van Jacoba van Beieren gevonden, zij was in het begin v